Teorija perturbacija · perturbation theory
- teorijska fizika
Definicija: Metoda u kojoj se Hamiltonijan ili diferencijalna jednačina razlaže na dio s tačnim rješenjem i mali poremećaj ε. Fizičke veličine (energije, sopstvene funkcije) razvijaju se u serije po ε. Postoje vremenski nezavisna i zavisna verzija; primjenjuje se u kvantnoj mehanici i dinamici.
- Polje: teorijska fizika
- Simbol: ε
- SI jedinica: —
- ID: P4001
Pomak energije prvog reda u vodiku pri slabom polju dobija se stacionarnom teorijom perturbacija.
First‑order energy shift in hydrogen under a weak field follows from stationary perturbation theory.